Επί προσωπικού: Με φόντο το όνειρο (by Varwnos)

22 02 2009

Είμαι δεν είμαι 3 χρονών… κάθομαι στα πόδια του πατέρα μου πίσω από το τεράστιο τιμόνι ενός μαύρου DKW… κατεβαίνουμε την Κηφισίας γυρνώντας από το Μαρούσι…  φτάνουμε στη BP του Κορακιανίτη, στρίβουμε αριστερά για Παγκράτι και νιώθω να με πλημμυρίζει μία αίσθηση πολύ πολύ όμορφη…

Είμαστε στο Ελληνικό… ο θείος μου γυρνάει από περιοδεία στο εξωτερικό…  έχουμε το Mini Cooper του, 1300 κυβικά φτιαγμένο όσο δε παίρνει για τα μέτρα της εποχής… λογικά κάπου θα βρήκαμε λίγο χώρο παραπάνω και ο πατέρας μου αρχίζει τα κόλπα, το θηριάκι λυσσάει… εγώ είμαι μαγεμένος…

Είμαι στο πίσω κάθισμα μιας Toyota Corolla 1.2 του ’72… ζαντολάστιχα, λίγο παρμένο το καπάκι για συμπίεση, κάνει και ένα λίγο σπορτίφ ήχο… γυρνάμε από Πορτο Ράφτη… άλλοτε πάμε εκδρομή προς Βαρυμπόμπη… άλλοτε πάμε για μπάνιο προς Μαραθώνα. Η ευτυχία μου είναι όποτε πιάνουμε κάνα στροφιλίκι και ο πατέρας αρχίζει τα μπασίματα… ρουφάω κάθε στιγμή με μανία, αποτυπώνω κινήσεις, γεύομαι αισθήσεις, μεθάω… όποτε βρούμε πλατεία δε, αρχίζω με μανία να φωνάζω «μπαμπά με κολλιές στη πλατεία«… συνήθως μου έκανε το χατήρι… μη φανταστείτε κανένα πέρασμα με ατελείωτα drift διαρκείας, μιλάμε για μία απλή μετατόπιση του πίσω μέρους… αλλά στα δικά μου μάτια τότε εκείνος ήταν ο Vatanen, o Toivonen, o Rohrl… κι εγώ μαγεμένος…

Όποτε βρισκόμαστε μαζεμένοι όλοι μαζί σε κάποιο τραπέζι, γιορτή, συνάντηση προσπαθώ με μανία να φέρω τη κουβέντα στα αυτοκίνητα. Να ξανακούσω τις χιλιοειπωμένες ιστορίες τους όταν νέοι νοίκιαζαν κάποιο αυτοκίνητο και έκαναν ότι τρέλα μπορούσαν. Για τότε στο Σούνιο που από μία νοικιάρικη BMW 2002 έφυγε ο τροχός και τον έψαχναν ανάμεσα στα βράχια. Για τότε που νοίκιασαν ένα αυτοκίνητο και αφού το χόρτασαν όλο το βράδυ σχεδόν ξημερώνοντας κόλλησαν το γκάζι πατημένο… έδεσαν το τιμόνι όλο στριμμένο και το άφησαν να γυρνάει σπινιάροντας μόνο του… κανείς δε ξέρει τι έγινε εκείνο το αυτοκίνητο… κανείς τους δεν έψαξε ποτέ…

Μετά, έφηβος πια, με θυμάμαι να βλέπω ξανά και ξανά όποια ταινία είχε μέσα κυνηγητό με αυτοκίνητα και να εκστασιάζομαι κάθε φορά… ή να παίρνω στα χέρια μου παλιά τεύχη από περιοδικά αυτοκινήτου και να τα ρουφάω με μανία, με  δίψα… ή να ξαναζώ με τα δικά μου μάτια την ιστορία που πήγαν στο Τατόϊ και είδαν τον Μαύρο, τον Σιρόκκο, τον Τζόννυ, τον Ειπώρχ και όλους εκείνους τους ημίθεους στα δικά μου μάτια…

Κάπου εκεί στα 16-17 άρχισα να πηγαινοφέρνω την οικογένεια στο εξοχικό. Ήξερα να οδηγάω πολύ πριν κάτσω πισω από το τιμόνι και απλά έπρεπε να εξοικειωθώ λίγο με τα χειριστήρια. Λίγο αργότερα άρχισα να παίρνω το αυτοκίνητο και μόνος μου στους τότε χωματόδρομους του εξοχικού. Άρχισα να κάνω κι εγώ τρέλες και ανωριμότητες… παντιλίκια… χειρόφρενα… να προκαλώ εσκεμμένα υπερστροφή για να την ελέγξω… και ότι άλλο μπορείτε να φανταστείτε…

Τα χρόνια σιγά-σιγα μου έφεραν το πρώτο «δικό» μου Ι.Χ. και αργότερα το πρώτο πραγματικά δικό μου… τις πρώτες επισκέψεις σε αναβάσεις… την επαγγελματική εμπλοκή με τον κλάδο των αυτοκινήτων… τη γνωριμία με πρόσωπα και πράγματα από τον χώρο των αγώνων…. αναθάρρησα… έπλασα όνειρα… ένιωσα ξαφνικά ανάμεσα σε «δικούς μου ανθρώπους»…

Εκεί έξω στον πραγματικό κόσμο πάλευα πάντα να νομιμοποιήσω την ερωμένη μου, την αγάπη για την ταχύτητα και τη γρήγορη οδήγηση, απέναντι στην οικογένεια μου. Συγκρούστηκα πολλές φορές και πάντα υποχωρούσα… νικιόμουνα. Δεν ήθελαν ποτέ να τρέξω… δεν υπήρχαν και τα μέσα … δεν υπήρχε και καμμία σχέση ουσιαστικά με το χώρο. Όμως εγώ «είχα δηλητηριαστεί» απο πολύ μικρός… ίσως όταν ακόμα φτιαχνόμουνα κάτι απαγορευμένο πέρασε μέσα στα γονίδια…

Η δίψα μου δεν ικανοποιήθηκε ποτέ. Παραμένει ακόμα άσβεστη, δυνατή… κάποια μέρα αργά ή γρήγορα θα τη σβήσω. Άλλοτε είμαι πολύ κοντά, άλλοτε ξεμακραίνω, ανάλογα πως τα φέρνει η ζωή και οι υποχρεώσεις, αλλά είναι ένα από τα όνειρα ζωής και θα πραγματοποιηθεί.

Εδώ στο κόσμο της εικονικής οδήγησης προσπαθώ να μετουσιώσω το όνειρο σε πραγματικότητα. Όλα αυτά τα χρόνια, τα προ-LFS, δοκίμασα όσα παιχνίδια οδηγικής εξομοίωσης έπεσαν στα χέρια μου, αλλά όλα μετά από λίγο τα παράταγα. Όχι γιατί τα τελείωνα αλλά γιατί κανένα δε μπορουσε να μου μεταφέρει πειστικά αυτό που ήθελα να ζήσω.

Εδώ στο LFS βρήκα τον πιο αληθινό εξομοιωτή από όσους έχω δοκιμασει μέχρι τώρα, αλλά κυρίως βρήκα από πίσω μία ομάδα ανθρώπων με την ίδια τρέλλα… το ίδιο σαράκι… μου δίνουν και τους δίνω καθημερινά και αυτο σιγά σιγά ξεπερνάει το εικονικό … γίνεται πραγματικό… αλλά και πάλι δεν είναι απόλυτα πραγματικό…

Σε αυτή τη κόψη μεταξύ πραγματικού και εικονικού ζω εδώ και ένα χρόνο και απλά I keep walking… working… χτίζοντας σχέσεις και απολαμβάνοντας κάθε φορά εμπειρίες.


Ενέργειες

Information

3 responses

22 02 2009
migf1

Απλά καταπληκτικό Αντρέα! Με συγκίνησες, μου θύμισες παλιές καλές εποχές. Όχι μόνο με το περιεχόμενο του άρθρου αλλά και με τον τρόπο γραφής του, που θυμίζει αρκετά Καββαθά… σε μενα τουλάχιστον.

23 02 2009
istrios

Καταπληκτική αφήγηση…μέσα απ αυτήν έζησα κι εγώ τις ίδιες στιγμές μαζί σου..Συγκινήθηκα, στεναχωρέθηκα, ενθουσιάστηκα…ένα κείμενο που δεν το διαβάζεις αλλά το βλέπεις…σαν σκηνές από ταινία..

24 02 2009
Steve

Μπράβο Ανδρέα,
…μου θύμησες στιγμές, μου ξύπνησες συναισθήματα, και πάλι εύγε !!!.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Αρέσει σε %d bloggers: